ആകാശ പെയ്ത്ത്

'ഒടുക്കം
ഓരോ ചില്ലയും
അടർന്നു വീഴുന്നു,
അവക്ക് കീഴെ
ഒരോ പുല്ലും കരിഞ്ഞു പോകുന്നു..

അറിയുമല്ലോ
ഇന്നലെ പെയ്ത
മഴയിൽ  ബാക്കി
നിന്നരൊറ്റ തുള്ളിയായ് നീയീയിലപ്പുറത്തുണ്ടാ-
യിരുന്നു, ഇതുവരെ

ഇന്നതിനെയും
വിജന വരാന്തയിലുടെത്തി
നോക്കി  വെയിൽ
കൊത്തി കവരുന്നു..

കാലം കടൽ വെച്ച
കടം കഥാപുസ്തകത്തിലു-
ത്തരങ്ങൾ കാണാത്ത
തിരകളായലറുന്നു..

നിലാവ് ചിരിച്ച
രാത്രികളെയേതോ
രാക്ഷസ മേഘങ്ങൾ
തട്ടിയെടുത്തിരിക്കുന്നു...

ഇളം തെന്നൽ
അകലെ പോവാതെ
വഴിവക്കിലെ ചെടിത്തല
പ്പിൽ ചിറക് പുട്ടീ നിൽപ്പതുണ്ട് ....
അത്, നീയിന്നലെയവനെ
പാടിയുറക്കിയ താരാട്ടിനവകാശം ചോദിക്കാനാവില്ല,

മറ്റൊരു വഴി നീങ്ങി
നീ തീർത്ത പുതിയ
ഏദനിൽ മുങ്ങി
നീയറിയാതെ ഒറ്റി
കൊടുക്കുമാ നിന്റെ
വിടർന്ന മിഴിയിൽ വിരിയും
വസന്തത്തെ പാർത്ത്
നിർവൃതിയടയാൻ മാത്രം,നിശ്ചയം

എങ്കിലും
നീയറിയേണ്ടതുണ്ട്
നിലാവും നക്ഷത്രങ്ങളും
വഴി തെറ്റി പിരിഞ്ഞ
ആകാശത്തിൽ ഇട്ടേച്ചു പോയവരുടെ സങ്കടപെയ്ത്താണ്
രാത്രിയിലെ  ഓരോ മഴയും..