ഒരു ജ്വരകാല ഓർമ്മ

കെട്ടിയിടപ്പെടുക
എന്ന ദൗത്യമേറി
പിറവി കൊണ്ടതല്ല
ഒരു വഞ്ചിയും

വെള്ളം ജീവനായ്
ഒഴുക്ക് മന്ത്രമായ്
കരകൾക്കിടയിലെ
സഞ്ചാര നിയോഗമാണതിന്

അക്കരക്കിക്കരക്കുള്ള
സഞ്ചാരത്തിൽകടത്തുകാരാ
നിങ്ങൾക്കത് മെരുങ്ങി
യെന്നത് വെറും  നിനവ്

അടുക്കുന്തോറും
കൂടുതൽ നിഗൂഡമായതെ-
ന്തിനേയോ കണ്ണെറിഞ്ഞ
കഅകലുകയാണത്,

നിങ്ങൾക്കു  സാധ്യമാവുക
ഇടം വലം തുഴയിടൽ മാത്രം,
അപ്പോഴും   ഇടത്തിരിവുകൾ നോക്കി
നേരയാണതിൻ  സഞ്ചാരം,

കൊല്ലുന്ന ചിരി ചിരിച്ച്
സദാ നേരവുമത്
ഞാൻ നേരെ ചൊവ്വെയെന്ന്
മേനി നടിക്കും

തർക്ക പായ നിവർത്തി നിങ്ങളോടത്
നീ ഇടം വലമെറിഞ്ഞ്
എന്റെ ശരികളെ കാണാതെ പോവുന്നെന്ന്
പതം പറയും

കടത്തുകാരാ....
സ്തോഭ ജനകമായ
ദശാസന്ധിയിൽ പെട്ടുഴലുന്നവനെ...
ചുഴികളെ തിരിച്ചറിയുന്നിടമാണ്
നിങ്ങളൊരു യഥാർത്ഥ
കടത്ത്കാരനാവുന്നത്

പാട്ടത്തിനെടുത്ത കടവ്
അവനവന്റെതല്ല
ഇന്നലത്തെയുമിന്നത്തെയും
യാത്രക്കാരോ സ്വന്തമല്ല

പുഴക്ക് വെള്ളം സ്വന്തമല്ല
 പുഴ നിനക്കും  സ്വന്തമല്ല
കടവെന്ന നിയോഗത്തിൽ
ഉടമയെന്ന വാക്കിനുച്ചാര-
ണമോ പോലുമില്ല

എന്തിനെറേ തുഴയും
വെള്ളവും ചേർന്ന
അം എന്ന ശബ്ദം പോലും നിന്റെതല്ല,,
നീയെ നിന്റെതല്ല..

അതിനാൽ കടവ്കാരാ
കടവെങ്ങനെ നീൻറതാവും,,
കരയെങ്ങനെ നിന്റെതാവും
കരയും ആകാശവും ചാലിച്ച
ജലബിംബമെങ്ങനെ നിന്റെതാവും

നീ നീ മാത്രമാകുന്നു...
ഒരു വലിയ നീ...
ഇരുട്ടിൽ നിൽക്കും
നിനക്ക്  നിഴൽ പോലും
സ്വന്തമല്ല തന്നെ

അതിനാൽ
എന്നന്നേക്കുമായറിയുക
കെട്ടിയിടപ്പെടുകയെന്ന
ദൗത്യമേറി പിറവി കൊണ്ടതല്ല
ഒരു വഞ്ചിയും

വെള്ളം ജീവനായ്
ഒഴുക്ക് മന്ത്രമായ്
പുഴയറിഞ്ഞ്,കടലറിഞ്ഞ്,
കരകവിഞ്ഞ്, കരകൾ താണ്ടി
 ഒഴുകലാണതിൻ  സായൂജ്യo

കടവുകാരാ ചങ്ങാതി
നമുക്കീ കയറിനറ്റം
കൈവെള്ളയിൽ
വെറുതെയിങ്ങനെ പിടിക്കാം

കൊല്ലുന്ന ചിരി ചിരിച്ച്
പുഴ തേടി.. കടൽ തേടി
നമ്മളെ വിട്ട്
വഞ്ചി പോകുന്നതും
നോക്കി നിൽക്കാം..

ചുഴിയിൽ തട്ടി മലരുമ്പോൾ
എന്റെ ജീവിതമേ എന്ന്
ആർത്തു പെയ്യാം..
നിഴൽ തേടിയ ജീവിതമെന്ന്
റീത്തിലെഴുതാം